Kid-E-Cats Playhouse

ანალიზის ავტორი: AppCompare

ბავშვებისთვის განკუთვნილი თამაში ზოგჯერ იმაზე მეტად იბნევს პატარას, ვიდრე უნდა: სად უნდა შეეხოს, რატომ არ რეაგირებს ეკრანი ან რა გააკეთოს შემდეგ? Kid-E-Cats Playhouse ოთხსართულიან სათამაშო სახლს და კნუტების ოჯახს იყენებს, რომ ბავშვს ცალკეული ოთახების თვალიერებისა და თამაშის სურვილი გაუჩინოს. ჩემი შთაბეჭდილებით, მისი მთავარი ღირებულება მშვიდი, თავისუფალი გართობაა და არა რთული მიზნების ან წესების სწავლა.

ვის გამოადგება ეს მშვიდი სათამაშო სივრცე

ეს თამაში ყველაზე მეტად იმ პატარა ბავშვებს მოუხდება, რომლებსაც მოსწონთ პერსონაჟებზე დაკვირვება და თავად არჩევა, სად გააგრძელონ თამაში. ოთხი სართული თავისთავին არჩევანის հնարավորություններ է առաջարկում, բայց ես դրանում չեմ տեսնում მიზეზ, որ երեխան պետք է ամեն անգամ ամբողջ სახლով անցնի։ Եթե նա մեկ սենյակում է մնում, կենտրոնանում է კნუტებზე կամ უბრალოდ ინტერესით ათვალიერებს გარემოს, ესეც თავისუფალი თამაშის բնական ձև է։

მშობლისთვის ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია: აპი შეიძლება სასარგებლო იყოს როგორც მოკლე, მშვიდი დაკავება, მაგრამ მისი ღირებულება იმაზე არ უნდა შეაფასოთ, რამდენად სწრაფად „ასრულებს“ ბავშვი რამეს. მაგალითად, როცა რიგში ლოდინი გიწევთ ან სახლში რამდენიმე წუთით სხვა საქმეზე გადართვა გჭირდებათ, შეგიძლიათ ერთად დაიწყოთ თამაში, ერთი ოთახი აჩვენოთ და შემდეგ ბავშვს მისცეთ საშუალება, თავისი ტემპით დაათვალიეროს. თუ გარემოს დამოუკიდებლად ვერ მართავს, ახლოს ყოფნა უფრო შედეგიანი იქნება, ვიდრე ხანგრძლივი ინსტრუქციები.

მეორე მხრივ, თუ გინდათ ბავშვს კონკრეტული მასალა ასწავლოთ, ან გჭირდებათ მკაფიო დავალებები და სწავლის თანმიმდევრობა, უფრო სტრუქტურირებული სასწავლო თამაში უკეთ მოერგება მიზანს. აქ თავისუფალი შესწავლაა მთავარი და არა ასოების, რიცხვების ან სხვა უნარის ეტაპობრივი სწავლება. ეს არ არის ნაკლი თავისთავად, მაგრამ გადაწყვეტილებისას სასარგებლოა განასხვავოთ „საგანმანათლებლო“ კატეგორია და კონკრეტული სასწავლო კურსი։

როცა ბავშვი ვერ ხვდება, სად გააგრძელოს

პატარას შეიძლება სახლმა თავიდანვე მიიზიდოს, მაგრამ მრავალსართულიანი გარემო არჩევანსაც აჩენს: ჯერ ზემოთ ავიდეს, ოთახს დააკვირდეს თუ ეკრანზე რომელიმე პერსონაჟს შეეხოს? ასეთ დროს უფროსის მოკლე მინიშნება უფრო სასარგებლოა, ვიდრე ბავშვისთვის ყველაფრის ერთბაშად ახსნა. შეგიძლიათ ერთად გახსნათ თამაში, აირჩიოთ ერთი ოთახი და მისცეთ დრო, თავად დააკვირდეს, რა ხდება შეხებისას.

ეს მიდგომა განსაკუთრებით გამოგადგებათ, თუ ბავშვი ახალ თამაშებში სწრაფად კარგავს ინტერესს. ნუ მოსთხოვთ, ყველა სართული თანმიმდევრულად შეისწავლოს. უფრო მარტივია, ერთი პატარა მონაკვეთი აქციოთ დამოუკიდებელ თამაშად: ბავშვი აკვირდება კნუტებს, ირჩევს სად შეეხოს და შემდეგ თვითონ წყვეტს, უნდა თუ არა სხვა ადგილას გადასვლა. ასე გარემო ნაკლებად ჰგავს დავალებას.

თამაშის საგანმანათლებლო კატეგორიაში მოთავსება არ ნიშნავს, რომ ის აუცილებლად გაკვეთილის მსგავსად უნდა გამოიყენოთ. მე მას უფრო წარმოსახვითი თამაშის სივრცედ აღვიქვამ, სადაც ბავშვი პერსონაჟებსა და სახლს საკუთარი ტემპით ეცნობა. თუ კონკრეტულ საგანმანათლებლო უნარზე, მაგალითად ასოების ან მათემატიკის სისტემურ ვარჯიშზე, ხართ ორიენტირებული, ეს უფრო სპეციალიზებული სასწავლო აპი უკეთ მოერგება თქვენს მიზანს.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

პირველი წუთები უფროსის დახმარებით

თამაშის დაწყებისას ბავშვს აჩვენეთ მხოლოდ ის, რაც უშუალოდ სჭირდება: როგორ აირჩიოს დასათვალიერებელი ადგილი და როგორ სცადოს ეკრანზე შეხება. შემდეგ ხელი გაუშვით და დააკვირდით, თავად რას იკვლევს. ეს პატარა ხრიკი ამცირებს ზედმეტ მითითებებს და გეხმარებათ გაარჩიოთ, მართლა ვერ პოულობს მოქმედებას თუ უბრალოდ სხვაგვარად თამაშობს.

თუ ბავშვი ერთსა და იმავე ადგილს რამდენჯერმე ეხება უშედეგოდ, სთხოვეთ თითი ეკრანს ცოტა ხნით დააჭიროს და არა სწრაფად დააკაკუნოს. ეს ზოგადი სენსორული ეკრანის რჩევაა და არა განსაკუთრებული ფუნქციის გარანტია; მისი მიზანი მხოლოდ ისაა, რომ შემთხვევითი, ძალიან სწრაფი შეხებები გამორიცხოთ. შემდეგ შეგიძლიათ სხვა პერსონაჟს ან ოთახის სხვა ნაწილს სცადოთ՝ առանց ბავშვის გაგრძელებისკენ დაძალებისა.

პირველი ცდის შემდეგ სასარგებლოა ერთი მარტივი დაკვირვება: ბავშვი თამაშში რას ეძებს? შეიძლება მას აინტერესებდეს პერსონაჟები, ან ურჩევნოდეს ოთახებს შორის გადასვლა. მის ინტერესს მიჰყევით და ერთი მოქმედება აჩვენეთ, შემდეგ კი პაუზა გააკეთეთ. ამ გზით თქვენ ამოწმებთ, შეძლო თუ არა ბავშვმა მინიშნების გამოყენება, ისე რომ თამაში უფროსის დემონსტრაციად არ გადაიქცეს։

Սարքի պատրաստումը՝ առանց ավելորդ կարգավորումների

Խաղը նշված է որպես անվճար ներբեռնվող տարբերակ, սակայն ունի հավելվածային գնումներ. դրանց արժեքը կազմում է 7,00 ₾–ից մինչև 59,00 ₾ յուրաքանչյուր ապրանքի համար։ Եթե հեռախոսը տալիս եք փոքրիկին, նախօրոք ծանոթացեք սարքի գնումների հաստատման կարգավորումներին և պայմանավորվեք՝ գնումները մեծահասակն է կատարում։ Սա պարզ կանխարգելիչ քայլ է, որը պաշտպանում է պատահական գնումներից՝ անկախ նրանից, թե երեխան ինչ է փորձում սեղմել։

Մեկ այլ գործնական ստուգում է խաղի տարբերակի և սարքի օպերացիոն համակարգի համատեղելիությունը։ Ներկայիս տարբերակը 2.5.12-ն է, իսկ նվազագույն պահանջվող համակարգը՝ 7.0։ Եթե խաղը չի սկսվում կամ փակվում է, նախ ստուգեք՝ սարքի համակարգը բավարարո՞ւմ է պահանջին, և արդյոք հավելվածը թարմացված է։ Այս երկու քայլը կատարելուց հետո փորձեք կրկին բացել խաղը՝ նախքան խնդիրը խաղային բովանդակությանը վերագրելը։

Քանի որ սա փոքր երեխաների համար նախատեսված խաղ է, կարևոր է նաև միջավայրը. երեխային տվեք սարքը կայուն մակերեսի վրա կամ պահեք այն այնպես, որ նա ստիպված չլինի անընդհատ փոխել բռնելը։ Եթե էկրանի մի մասը դժվար է հասանելի, երեխան կարող է թվալ, թե չի հասկանում խաղը, մինչդեռ իրական խոչընդոտը սարքի դիրքն է։ Ես նաև խորհուրդ կտայի առաջին անգամ խաղալիս մեծահասակին մոտ լինել, որպեսզի կարգավորումները կամ գնումների հետ կապված էկրանները չշփոթվեն բուն խաղի հետ։

Սկզբնական պատրաստման ժամանակ արժե հաշվի առնել նաև այն, թե ով է սարքն օգտագործելու შემდეგ։ Եթե նույն հեռախոսը ընտանիքի մյուս անդամներն էլ են վերցնում, ბავშვის խաղի սկսելուց առաջ համոզվեք, որ սարքը սովորական օգտագործման վիճակում է և էկրանը պատահմամբ այլ հավելվածում չէ։ Սա խաղի հատուկ կարգավորում չէ, այլ պարզ ստուգում, որը կանխում է այնպիսի շփոթությունը, երբ երեխան կարծում է, թե խաղը չի արձագանքում, մինչդեռ իրականում բացված է մեկ այլ պատուհան։

Եթե ընթացքը ընդհատվում է

Երբ խաղը չի արձագանքում, վերականգնումը սկսեք ամենապարզից. թողեք երեխային դադար տալ, փակեք հավելվածը և նորից բացեք այն։ Եթե խնդիրը կրկնվում է, վերագործարկեք սարքը և ստուգեք՝ այլ հավելվածներն արդյոք աշխատում են սովորականի պես։ Այս քայլերը չեն ենթադրում, թե խաղն ունի որոշակի սխալ կամ հատուկ վերականգնման գործիք. դրանք սովորական ստուգումներ են, որոնք օգնում են հասկանալ՝ խնդիրը ժամանակավո՞ր է, թե՞ սարքի հետ է կապված։

Եթե խաղը բացվում է, բայց երեխան չի կողմնորոշվում, սկսեք նորից մեկ սենյակից։ Մի փորձեք միաժամանակ բացատրել բոլոր հնարավոր հպումները կամ ստիպել նրան կրկնել ձեր արածը։ Երեխան կարող է պարզապես այլ գործողություն նախընտրել։ Միասին հերթով ստուգեք էկրանի տարբեր հատվածները, իսկ երբ արձագանք լինի, ժամանակ տվեք, որ նա ինքնուրույն շարունակի։ Սա հատկապես օգտակար է, երբ երեխան դեռ սովորում է սենսորային էկրանի ճշգրտությանը։

Եթե խափանումը կապված է գնումների էկրանին հասնելու կամ այնտեղից դուրս գալու հետ, մեծահասակը թող վերցնի սարքը և ստուգի՝ արդյոք խաղը կամ սարքի ընդհանուր միջերեսն է ցուցադրվում։ Երեխային մի թողեք շարունակաբար պատահական կոճակներ սեղմել։ Փակեք այդ պատուհանը սովորական եղանակով և վերադարձեք խաղին։ Ավելի լավ է նման իրավիճակը հանգիստ բացատրել, քան երեխային մեղադրել սխալ սեղմելու համար. փոքր մատների համար տարբեր էկրանները հեշտությամբ կարող են նման թվալ։

Եթե փոքրիկը թողել է խաղը և ավելի ուշ ուզում է վերադառնալ, առաջին հերթին թույլ տվեք ինքնուրույն գտնել այն տեղը, որտեղ ցանկանում է շարունակել, փոխարենը նրան պարտադրելու կրկնել նախորդ քայլերը։ Սա հատկապես լավ է աշխատում այն երեխաների համար, ովքեր նախընտրում են ընտրությունը վերահսկել իրենք։ Եթե վերադառնալուց հետո նույն դժվարությունը կրկնվի, անցեք վերը նշված պարզ ստուգումներին՝ փակել ու նորից բացել խաղը կամ սարքը վերագործարկել։ Այդպիսի հերթականությունը օգնում է բաժանել երկու տարբեր հարց՝ արդյոք հավելվածն է ընդհատվել, թե պարզապես երեխան այլ կերպ է ուզում խաղալ։

Երբ պատճառը խաղը չէ

Երբ հպումները չեն գրանցվում, ստուգեք էկրանի մաքրությունն ու սարքի դիրքը, հատկապես եթե երեխան խաղում է պառկած կամ մի ձեռքով պահելով հեռախոսը։ Եթե նույն խնդիրը նկատվում է նաև մյուս հավելվածներում, խաղը միակ կասկածյալը չէ. հնարավոր է՝ խնդիրը հենց սարքի սենսորային արձագանքման կամ աշխատանքի հետ է։ Իսկ եթե միայն երեխան է դժվարանում, փորձեք խաղը բացել մեկ այլ հարմար դիրքով և միասին ցույց տալ՝ որտեղ կարելի է դիպչել։

Անընդհատ ընդհատումները կարող են կապված լինել նաև երեխայի հոգնածության կամ ուշադրության շեղման հետ։ Եթե նա սկսում է արագ ու պատահական հպումներ անել, դադարն ավելի արդյունավետ կլինի, քան նույն գործողությունը նորից ու նորից բացատրելը։ Կարճ խաղային պահը հաճախ ավելի հաճելի է, քան երկար նստեցումը, հատկապես երբ նպատակը հանգիստ զբաղմունք գտնելն է, ոչ թե որոշակի առաջադրանք ավարտելը։

Խաղի մասին կարծիքները ընդհանուր առմամբ դրական են. միջին գնահատականը 4,6 է, իսկ այն տեղադրվել է ավելի քան 10 միլիոն անգամ։ Այդ ժողովրդականությունը կարող է օգնել հասկանալ, որ շատ ընտանիքներ գոնե հետաքրքիր են համարել այն փորձելը, բայց այն չի երաշխավորում, որ ձեր երեխային նույնպես դուր կգա։ Մշակողը Hippo Kids Games-ն է, իսկ տարիքային նշումը՝ 3+, ուստի ընտրության ժամանակ հաշվի առեք հենց ձեր երեխայի ուշադրությունը, սարքի հետ վարվելու հմտությունը և այն, թե ինչպիսի խաղերն են նրան իրականում գրավում։

Ես այդ գնահատականն ու տարածվածությունը դիտարկում եմ միայն որպես ընդհանուր պատկեր, ոչ թե որպես ბავშვისთვის համապատասխանության დამადასტურებელი ნიშան։ Ավելի օգտակար է առաջին խաղային պահը դիտել որպես փոքր փորձարկում. երեխան հետաքրքրվա՞ծ է կերպարներով ու սենյակներով, հանգի՞ստ է փորձում հպումները, թե՞ շուտ է ուզում անցնել այլ զբաղմունքի։ Այդ արձագանքից հետո ավելի հեշտ է որոշել՝ խաղը պահել որպես երբեմն օգտագործվող տարբերակ, թե ընտրել նրա նախասիրություններին ավելի մոտ զբաղմունք։

Ինչով է տարբերվում նմանատիպ խաղերից

Kid-E-Cats Playhouse-ը ավելի շատ նման է կերպարներով լի խաղային միջավայրի, քան պարզ վարժությունների հավելվածի։ Եթե համեմատեք այն տառեր, թվեր կամ կանոնավոր առաջադրանքներ սովորեցնող ծրագրերի հետ, այստեղ փոքրիկը հավանաբար ավելի շատ ժամանակ կանցկացնի տները դիտելով և իր հետաքրքրությամբ տեղից տեղ անցնելով։ Այդ ազատությունը օգտակար է այն երեխայի համար, ով սիրում է դերային խաղ և նախընտրում է ինքն ընտրել հաջորդ քայլը։ Իսկ հստակ նպատակներ ու առաջընթացի չափելի զգացում ցանկացող ծնողը կարող է նախընտրել ավելի կառուցվածքային ուսումնական ծրագիր։

Սովորական տեսանյութ դիտելու համեմատ՝ խաղը երեխային առաջարկում է ինքնուրույն հպումներ և ընտրություններ, ոչ թե միայն պասիվ դիտում։ Սա կարող է փոքրիկին ավելի ակտիվ պահել, բայց միաժամանակ պահանջում է, որ նա կարողանա կառավարել էկրանը կամ սկզբում ստանա ձեր օգնությունը։ Եթե երեխան դեռ չի սիրում սենսորային խաղեր, մուլտֆիլմ դիտելը կարող է ավելի հեշտ տարբերակ լինել, իսկ եթե նա սիրում է ուսումնասիրել ու փորձարկել, խաղային տունը ավելի ներգրավող ընտրություն կարող է դառնալ։

Այդ համեմատության մեջ ես հաշվի կառնեի նաև այն, թե մեծահասակն ինչ է ուզում ստանալ տվյալ պահին։ Տեսանյութը կարող է ավելի պարզ լինել, եթե երեխան հոգնած է և չի ուզում ընտրություններ անել։ Իսկ խաղը ավելի հարմար է, երբ նա պատրաստ է դիպչել, դիտել և իր հետաքրքրությամբ փոխել ուշադրության կենտրոնը։ Եթե ձեր նպատակը չափելի վարժությունն է, լավագույն այլընտրանքը ոչ թե մեկ այլ պատահական խաղն է, այլ այնպիսի ուսումնական հավելված, որի առաջադրանքներն ուղղակիորեն համընկնում են ձեր ուզած հմտության հետ։

Ում համար է հարմար, և երբ ընտրել ուրիշ բան

Ես այս խաղը խորհուրդ կտայի այն ընտանիքներին, որոնք ուզում են կարճ, ազատ խաղային զբաղմունք՝ փոքր տարիքի երեխայի համար, և պատրաստ են սկզբում մի քանի րոպե ուղեկցել նրան։ Այն հատկապես հարմար կարող է լինել, երբ ճանապարհին կամ տանը պետք է տալ որոշ ժամանակով ինքնուրույն զբաղմունք՝ պայմանով, որ մեծահասակը նախ ստուգել է սարքի գնումների կարգավորումները և երեխային ցույց է տվել հիմնական կողմնորոշումը։ Հանգիստ պահը, օրինակ՝ սպասելիս, կարող է ավելի լավ օգտագործման իրավիճակ լինել, քան երկարատև ժամանցի պլանը։

Այն այնքան էլ ճիշտ ընտրություն չէ, եթե փնտրում եք հստակ ուսումնական ծրագիր, բազմաստիճան բարդություն կամ մեծահասակների համար նախատեսված խաղային մարտահրավեր։ Նույնպես կարող է չհամապատասխանել երեխային, ով շուտ է ձանձրանում ազատ ուսումնասիրությունից կամ դժվարանում է սենսորային էկրանին ճշգրիտ դիպչել։ Այդ դեպքերում ավելի լավ է ընտրել այնպիսի ուսումնական խաղ, որն ունի պարզ առաջադրանքներ, կամ զբաղմունք, որտեղ երեխան չի ստիպված կառավարել փոքր էկրանը։

Եթե մտածում եք՝ արդյոք խաղը հարմար է հենց ձեր ընտանիքի համար, ես կսկսեի պարզ հարցից՝ երեխան հաճույք ստանո՞ւմ է առանց հստակ նպատակի ուսումնասիրելուց։ Եթե այո, ოთხսართული տան միջավայրը կարող է նրա հետաքրքրությունը պահել՝ առանց առաջադրանքների կատարման ճնշման։ Եթե նա ավելի լավ է արձագանքում կարճ հանձնարարություններին կամ արագ հիասթափվում է, երբ չգիտի հաջորդ քայլը, ընտրեք ավելի ուղղորդվող տարբերակ։ Այս մոտեցումը նաև օգնում է խուսափել երեխային մի խաղի մեջ երկար պահելուց, որը պարզապես չի համապատասխանում նրա ներկայիս նախասիրություններին։

Գործնական ընտրություն առօրյա օգտագործման համար

Իրական առօրյա իրավիճակում ես խաղը կտայի երեխային այն ժամանակ, երբ կարող եմ սկզբում մոտ լինել, օրինակ՝ սպասելիս կամ տան մի կարճ դադարի ընթացքում։ Նախ միասին կբացեի այն, կընտրեի մեկ սենյակ, հետո կդիտեի՝ երեխան ինքնուրույն շարունակում է, թե՞ նորից օգնության կարիք ունի։ Եթե նա հաճույքով փորձում է, կարելի է մի փոքր ժամանակ տալ։ Եթե անհանգստանում է կամ անընդհատ խնդրում է, որ մեծահասակը մատով ցույց տա հաջորդ քայլը, ավելի լավ է սարքը մի կողմ դնել և փորձել այլ զբաղմունք։

Այսպիսի փորձը նաև պատասխանում է մի քանի գործնական հարցի՝ արդյոք խաղը պահանջում է մեծահասակի սկզբնական ուղեկցում, հարմար է արդյոք որպես կարճ զբաղմունք, և արդյոք այն կարող է փոխարինել նպատակային ուսուցմանը։ Իմ գնահատմամբ՝ սկզբում ուղեկցումը օգտակար է, կարճ խաղային պահի համար այն կարող է հարմար լինել, իսկ կառուցվածքային դասավանդման փոխարեն այն ընտրել պետք չէ։ Այդ երեք պարզ չափանիշները որոշումը դարձնում են ավելի հեշտ, քան միայն խաղի հանրաճանաչությամբ առաջնորդվելը։

Մեկ այլ օգտակար սահմանափակում է խաղային պահի ավարտը։ Եթե երեխան սկսել է արագ հպվել, շեղվել կամ նույն գործողությունը նյարդայնացած կրկնել, դա կարող է հուշել, որ ժամանակն է դադար տալ՝ անկախ նրանից, թե քանի սենյակ է հասցրել տեսնել։ Խաղը պարտադիր չէ օգտագործել մինչև հետաքրքրության մարելը։ Կարճ, հաճելի փորձը ավելի լավ չափանիշ է, քան այն, թե որքան երկար կարող եք երեխային էկրանի մոտ պահել։

Իմ վերջնական տպավորությամբ՝ Kid-E-Cats Playhouse-ը լավ տարբերակ է, եթե ուզում եք երեխայի հետաքրքրասիրությանը տեղ թողնել, ոչ թե նրան դասի պես առաջնորդել։ Այն անվճար է, թեև հավելվածային գնումներ ունի, և գնահատված է 3 տարեկանից սկսած երեխաների համար։ Փորձեք նախ միասին ուսումնասիրել մեկ հատված, հետո տեսեք՝ երեխան ինքնուրո՞ւյն շարունակում է, թե՞ նորից օգնության կարիք ունի։ Եթե ազատ խաղային մոտեցումը նրան գրավում է, արժե պահել սարքում. եթե նա ուզում է հստակ հանձնարարություններ, ավելի կառուցվածքային այլընտրանքը հավանաբար ավելի հարմար կլինի։